Ik ben geboren en getogen in Amsterdam. Mijn ouders waren allebei van Surinaamse afkomst, helaas zijn zij beiden overleden. Maar wat zij mij altijd hebben verteld is dat ik als klein jongetje al riep ‘later word ik dokter’. Ik heb natuurlijk geen idee of dat zo is, maar ik vind het wel leuk, want het is uiteindelijk wel precies wat op mijn pad is gekomen. Ik heb aan de VU gestudeerd en toen moest ik mijn dienstplicht vervullen. Dat had je toen nog… Tijdens mijn diensttijd heb ik onder meer een jaar gewerkt in het militair ziekenhuis van Utrecht en daarna twee jaar in het ziekenhuis van Den Helder (wat gelieerd was aan de marine). Veel jongens die in de medische hoek terecht komen dromen ervan om chirurg te worden. Ik ook! Maar ik vond het al snel helemaal niks, dat snijden in lichamen bleek niks voor mij. In mijn tijd had je nog de Engeland-route.  Dan kon je in Engeland een huisartsenopleiding doen. Dat was drie jaar net als in Nederland, maar hier ga je een jaar in een ziekenhuis werken en volg je twee jaar een opleiding bij een huis arts. In Engeland is dat andersom. Omdat ik al twee jaar in de militaire ziekenhuizen had gewerkt, hoefde ik nog maar een jaar de opleiding te volgen. En dat heb ik dus gedaan! Dat was in 1996 in de omgeving van Bath, een prachtig gebied. Het was een fantastisch avontuur. Engeland is zo anders, ook op het gebied van armoede bijvoorbeeld, het is veel meer klasse-georiënteerd dan hier; er is een veel groter verschil tussen arm en rijk. Dat vond ik wel heftig. Maar ook heel leerzaam. Ik heb er de taal nog beter geleerd, maar ik heb er ook leren golfen!

Ik ben teruggegaan naar Nederland, maar ik ben eerst een wereldreis gaan maken. Dat stond ook altijd nog op mijn lijstje. Ik heb een half jaar gereisd, wat een heel mooi avontuur was. Toen ik weer terugkwam in Nederland ben ik eerst een tijdje gaan waarnemen. Overal een beetje snuffelen en kijken… wat vind ik leuk en wat niet. Heel leerzaam ook. Ik heb echt in heel Nederland gewerkt. Letterlijk van Purmerend tot Zeeland, soms een maand, dan weer langer. In 2002 kwam ik in Zaandam terecht bij een praktijk die – omdat er destijds een dokterstekort was – was overgenomen door Achmea. Ik kwam dus in dienst van Achmea, maar in 2006 kreeg ik de gelegenheid om de praktijk over te nemen. Dat was ook echt een wens, een eigen praktijk. Eigen verantwoordelijkheden, eigen patiënten, er ontwikkelt zich een vertrouwensband en dat is iets wat ik mooi vind. Ik vind het belangrijk dat we de mensen kennen en zij ons. Ik wil mijn aandacht kunnen richten op de patiënt en goede zorg leveren en ik doe dat met een fantastisch team. Samenwerken met het team zorgt voor een diepe voldoening. Regelmatig roepen we ‘dat hebben we toch maar mooi geregeld samen!’. Iedereen krijgt ook de ruimte om meer te doen of te groeien. Met het hele team doen we alles echt samen, dat vind ik heel bijzonder. Het geeft me energie.

Door de kleinschaligheid zien we ook echt onze patiënten, als iemand belt weten we wie er belt, we kennen ze stuk voor stuk. Ik, maar ook de assistent, de POH et cetera. Ik vind dat heel erg belangrijk. Mijn droom is een gezondheidscentrum met meerdere disciplines in één pand, om zo de samenwerking naar een nog hoger plan te tillen en de lijntjes korter te maken. Als we met elkaar in hetzelfde pand zouden zitten zou dat de samenwerking zeer ten goede komen, het maakt het makkelijker en laagdrempelig. Het lijkt me fantastisch om even bij iemand binnen te lopen voor advies bijvoorbeeld. Of tegen een patiënt te kunnen zeggen ‘loop maar even door naar de derde verdieping’. En voor de patiënten is het natuurlijk ook fijn, alles in één pand. Misschien komt er dan ook een 0-praktijk met een extra huisarts. Ik voer daar al wel gesprekken over. We kunnen zo’n praktijk dan helemaal samen vormen en vormgeven, voor nu en de toekomst!